Carnaval in Asociación Gissel

Vrijwiligster Anouk vertelt ons graag over haar tijd in Guatemala... Dit keer vierde ze carnaval mee...

“Ik ben hier nog maar een paar dagen en het is al duidelijk dat de Guatemalteken van feesten houden. Vrijdag is het al een gezellige drukte in het centrum als ik aankom. Leerkrachten lopen enthousiast heen en weer, vandaag is carnaval! Niet verkleed zijn is geen optie, voor mij wordt er snel ergens een bijenpak opgevist. Er komt zelfs een schminker langs zodat iedereen er beeldig uitziet! Een plan is er niet tot er plots wordt beslist dat ze toch een optocht gaan doen. Voor ik het weet is iedereen in een truck gezet, inclusief looprekjes en rolstoelen en zijn we op weg naar het dorp. Daar paraderen de kinderen fier door de straten en hebben we veel bekijks. Er is zelfs last minute een busje met luidspreker opgetrommeld, muziek kan niet ontbreken bij dit gebeuren!

Bij terugkomst wordt iedereen bekogeld met eitjes met confetti en wordt er uiteraard iets lekkers gegeten. Ook met Día de Amistad oftewel Valentijn wordt er gefeest. We gaan met alle kinderen naar de scholen en de markt om lekstokken en knuffels uit te delen. Het centrum laat geen kans liggen om zijn gezicht te laten zien en de dorpelingen vinden het fantastisch.”

Karime vertelt over Jesús

Karime werkt sinds 2014 voor Wasi Esperanza en neemt tijdens het bevallingsverlof van coördinator Emilie enkele van haar taken over. Ze stelt jullie graag een van de patiënten, Jesús, voor.
“Deze jongen van 3 jaar woont in het dorpje Yarucca en komt elke donderdag om 12u naar de therapie. Gewoonlijk brengt zijn vader hem en die moet daarvoor al vertrekken om 8u en draagt zijn zoon meer dan een uur in zijn armen totdat hij het openbaar vervoer kan nemen. Soms gebeurt het dat hij uren staat te wachten in de ijzige kou door de felle bergwinden afgewisseld met zon. Daarna volgt het ‘gemakkelijke’ gedeelte van 2 uur in een busje om in Ayacucho aan te komen.
Jesús, die nog 6 broers en zussen heeft tussen 1 en 14 jaar, krijgt sinds februari therapie, nadat zijn vader hulp zocht voor zijn halfzijdige verlamming aan de linkse kant. Toch is Jesús een heel actief kereltje dat goed zijn plan trekt en alles met zijn rechtse hand doet. Zijn ouders begonnen te merken dat hun kind niet ‘normaal’ ontwikkelde in vergelijking met hun andere kinderen. Toen ze dit opperden in het ziekenhuis stelde de dokter hen gerust door te zeggen dat hij wel zou beginnen lopen als hij wat groter werd. De vader vertrouwde het niet en trok daarop naar een privéziekenhuis, waar ze de situatie onderkenden en de raad gaven om hulp te zoeken bij Wasi Esperanza.

Guatemala: Anouk vertrekt binnenkort

Ik ben Anouk en ik vertrek begin februari naar Guatemala voor 3 maanden. Ik ben een 27-jarige ergotherapeut uit Antwerpen. Ik werk sinds 5 jaar als ergotherapeut, de meeste ervaring heb ik met kinderen en jongeren met een zware meervoudige beperking. Voor mijn studies heb ik een jaar vrijwilligerswerk gedaan in een Mexicaans weeshuis. Ik kijk ernaar uit om mijn Spaans weer boven te halen en terug naar een Latijns-Amerikaans land te trekken. In mijn vrije tijd houd ik me vooral bezig met muziekspelen, misschien lukt dit in Guatemala ook wel? In Guatemala zal ik zowel in San Rafael werken als in Retalhuleu. In het project in San Rafael ga ik proberen om de ergotherapie die er nu bestaat verder uit te werken aangezien daar een grote vraag naar is. In Retalhuleu is een instelling die nu nog geen ondersteuning van vzw Tumbador krijgt maar hier wel naar vraagt. Ik zal hier op prospectie gaan en nagaan waar en hoe we hen kunnen helpen. Ik kijk al uit naar februari!

Guatemala: Bijscholing oktober 2015

In Asociación Gissel in San Rafael werkt men hard aan de continue bijscholing van personeel en ouders. Van 8 tot 10 oktober 2015 kregen ze bezoek van 10 studenten van de opleiding bijzonder onderwijs, een leerkracht gebarentaal en de coördinator praktijkstages van de ‘Universiteit San Carlos’ uit Guatemala-City waarmee een goede samenwerking bestaat. Ook enkele mensen van een ander project, Vida Plena (Retalhuleu), namen deel aan de bijscholing.
Onderwerp van deze bijscholing was het visueel in kaart brengen van de resultaten die de leerlingen (met een beperking) het voorbije jaar behaald hebben. Zo wil men de ouders op een eenvoudige manier informeren over de vooruitgang die hun kinderen gemaakt hebben in het bijzonder onderwijs. Evaluatieformulieren met betrekking tot vaardigheden (zelfstandig eten, stappen, spreken, aankleden, lezen, schrijven , … ) worden in kleuren voorgesteld, zodat ook ouders die niet kunnen lezen de documenten toch begrijpen. De evaluatie dient eveneens als basis voor de werkplanning van volgend jaar en helpt de leerlingen in het juiste niveauklasje te plaatsen.
Alle informatie werd individueel met familie besproken zodat men thuis op bepaalde vaardigheden kan oefenen en eventuele aanpassingen voorzien. Ongeveer 60 familieleden waren aanwezig om naar de professionele uitleg van Gabriela Alvarez te luisteren. Zij benadrukte nogmaals het belang van participatie van de hele familie in de educatie van kinderen met een beperking.

Lore en logopedie in San Miguel

De voorbije jaren was er geen vrijwilliger ter plaatse in San Miguel, maar werd het project in het oog gehouden door de vrijwilligers in Ayacucho. Peruaanse kinesitherapeuten zorgden voor de therapie. Het voorbije jaar was dat Cynthia, een jonge kinesiste uit het Noorden van Peru die ver weg van haar familie in het kleine bergstadje kwam wonen om voor Wasi Esperanza te werken. Cynthia deed dit met heel haar hart. Ze voelde zich helemaal thuis in San Miguel en heeft een fantastische band gecreëerd met de ouders en de kinderen. Een van de grote verdiensten van Cynthia is ‘terapia de lenguaje’, wat in België logopedie heet en een apart beroep is, maar wat in Peru bij de opleiding en bijscholingen van kinesisten hoort. Jhon Armando, 5 jaar, is een jongetje met syndroom van Down dat nooit sprak, maar heel graag communiceert met gebaren. Zijn ouders dachten dat hij stom was, dat hij nooit zou kunnen spreken, maar nu kan Jhon Armando al flink dierengeluiden nadoen met Cynthia en komen er al echte woordjes.

Hopelijk kunnen we hem verder stimuleren, zodat hij woorden zal kunnen gebruiken die iedereen verstaat. Frank Elvis is al 14, hij heeft ook het syndroom van Down en komt al vele jaren naar de therapie voor zijn motorische ontwikkeling, al die tijd zonder te spreken. Nu kan je hem vragen stellen en probeert hij goed te antwoorden met korte, maar duidelijke woorden. Frank Yovani, ook 14, heeft cerebrale palsy met een mentale achterstand. Hij zei tot nu toe niet meer dan ‘mama’, maar begon onlangs spontaan dierengeluiden te imiteren die hij bij Cynthia had geleerd. Misschien zegt hij binnenkort nieuwe woorden? En zo komen er nog wat kinderen op therapie, bijvoorbeeld om moeilijke letters zoals ‘l’, ‘r’, ‘s’ juist te kunnen uitspreken, of beter te leren articuleren,… Jammer genoeg heeft Cynthia haar job bij Wasi Esperanza beëindigd in september om ergens anders te gaan werken. Nu ben ik, Lore, hier als vrijwilliger om de therapie verder te zetten en de werking van het centrum te proberen verbeteren. Spijtig dat spraaktherapie geen onderdeel van mijn opleiding was en dat mijn Spaans misschien niet het goede voorbeeld is voor de kinderen, maar gelukkig heeft Cynthia al goede workshops gegeven en ben ik ook hard aan het oefenen op dat Spaans, dus hopelijk kan ik de patiënten die het nodig hebben toch ook nog op vlak van taal verderhelpen.

De werkgroep in België

Misschien zijn er wel mensen die de nieuwsbrief lezen en niet enkel nieuwsgierig zijn naar de werking van de projecten die vzw Tumbador in het zuiden, Guatemala en Peru, realiseert. Ook in België zijn er verschillende werkgroepen actief.

Om jullie deze informatie niet te onthouden vindt u hier een korte toelichting van de werkgroep Guatemala. Momenteel bestaat de werkgroep uit een 5-tal leden. Stefanie, Marijke, Mira en Kristien die allen een jaar vrijwilligerswerk gedaan hebben in de Asociación Gissell San Rafael Pie de la Cuesta, en Stefan die de voorzitter is van de raad van bestuur van vzw Tumbador.
De werkgroep komt gemiddeld om de 2 maanden samen. Tijdens deze overlegmomenten worden er telkens een aantal zaken besproken. Dit kan niet gebeuren zonder de nodige communicatie met het project zelf. Dus op regelmatige basis hebben we contact met het project in San Rafael, meestal via e-mail, maar af en toe ook via skype.