Op bezoek bij dochter/kiné Sofie in Ayacucho

De ouders Chris en Eric vertellen... “Op 21 september vertrok onze dochter Sofie, na haar studies kinesitherapie, naar Peru om als vrijwilliger te gaan werken in het revalidatiecentrum Wasi Esperanza. Na 5 maanden vonden wij het een gepast moment om haar en het centrum te bezoeken. Wij hebben het rondreizen een beetje beperkt en zijn 9 dagen in Ayacucho gebleven om het leven daar en in het revalidatiecentrum van dichterbij mee te maken.

Wij zijn superblij dat we dit gedaan hebben. In de eerste plaats natuurlijk om Sofie terug te zien, maar ook om  de cultuur en de levenswijze van een ander continent mee te maken. Het heeft onze kijk op de wereld toch weer een beetje verbreed. Wij hebben Peru leren kennen als een kleurrijk land met vriendelijke mensen. Het is een land in evolutie, maar nog sterk verschillend van streek tot streek. In Peru leeft 30 % van de bevolking onder de armoedegrens maar in een regio als Ayacucho kan dat oplopen tot 70%. Veel mensen werken hard om het wat beter te hebben. Zo hadden we een gesprek met een dame die een standje met fruit heeft op de markt. Zij vertelde ons dat ze elke ochtend om 6 uur  begint en tot ‘s avonds 20 uur werkt en dit alle dagen van de week. Beroepen die bij ons al lang verdwenen zijn, vind je daar nog steeds terug. Schoenpoetsers die ganse dagen op de Plaza de Armas werken of de ontvangers die half uit de bus hangen en de mensen helpen opstappen. Het is in België moeilijk voor te stellen maar bij een bakker, apotheek of restaurant kan je nog gerust terecht om 22 uur.

Wij zijn zelf werkzaam in de medische sector en waren dan ook blij dat we de werking daar konden leren kennen. Wasi Esperanza zorgt in de eerste plaats voor revalidatie van kinderen met een handicap, maar het betekent zoveel meer voor de kinderen en hun ouders die daar therapie komen volgen. Er wordt multidisciplinair gewerkt om de mensen te helpen hun weg in de gezondheidszorg te vinden en kinderen meer kansen te geven op een betere kwaliteit van leven. Wat ze in Wasi Esperanza met beperkte middelen en mogelijkheden presteren en bereiken is zeer knap.

Sofie werkt samen met twee Peruaanse kinesisten. Er wordt enthousiast gewerkt op een wetenschappelijke basis met oog voor de noden en de mogelijkheden van het kind en zijn omgeving. Er is ook veel aandacht voor de sociale noden van het kind en zijn familie. Dit gebeurt altijd met veel respect en begrip voor de plaatselijke gewoonten en gebruiken. Wij hebben daar zelf kunnen zien dat  een organisatie als Wasi Esperanza noodzakelijk is voor de regio. Het zorgt voor mensen die anders in de kou zouden blijven staan. En dat maakt het werk van Tumbador zo belangrijk want Wasi zou niet kunnen bestaan zonder de hulp van Tumbador. De fondsen die door Tumbador bijeengebracht worden, komen rechtstreeks ten goede van Wasi Esperanza. Het zorgt ook voor tewerkstelling van de plaatselijke bevolking in het revalidatiecentrum; er werken meer dan 15 personen. Natuurlijk is niet alles altijd perfect en ideaal, maar er wordt steeds getracht om oplossingen te vinden die voor iedereen aanvaardbaar zijn. Wasi is een groeiende organisatie die elke keer weer bijleert van de moeilijkheden die ze tegenkomen.

Wij zijn in elk geval vol bewondering voor wat daar gebeurt. Wij vinden het een voorbeeld van goede ontwikkelingssamenwerking.  Rechtstreeks contact met de bron, kleinschalig en met veel inbreng en tewerkstelling van de plaatselijke bevolking met het ultieme doel om het zelfstandig te laten draaien. Het is voor ons een ervaring geweest die onbetaalbaar is en ons levenslang zal bijblijven.

Je ziet, nooit te oud om van je kinderen te leren. Bedankt Sofie!”

 

Stagiaire Astrid over haar 10 weken in Wasi Esperanza

“Als laatstejaars student in de kinesitherapie (met specialisatie pediatrie hebben we de mogelijkheid om 10 weken een buitenlandse stage te doen. Ik twijfelde geen moment en vertrok op 10 februari naar Wasi Esperanza. 

Ik word er direct ingegooid want ’s middags wordt gevierd dat er een verdieping af is van het nieuwe gebouw, meteen een goede manier voor de eerste kennismaking met het centrum.

De eerste week is wel echt zwaar. Al de nieuwe input: de cultuur, de patiënten, de collega’s,het Spaans,... Geleidelijk aan begint dit natuurlijk wel te wennen. Het helpt dan ook dat ik gemakkelijk word opgenomen in Wasi want dit is niet ‘gewoon’ een revalidatiecentrum maar echt een familie. ’S Middags genieten we dan ook samen van Ana’s heerlijke kookkunsten en was er altijd wel een gezellige babbel (waar ik in mijn beperkt Spaans wel niet altijd in mee was).

Wat ik in het begin heel raar vond, is dat veel kinderen hier geen diagnose hebben. Ouders komen hier vaak aankloppen omdat ze van het centrum hebben gehoord, maar zonder ooit naar een dokter te zijn geweest. Vaak moet je als kinesist dus mee nadenken over diagnoses, wat ik heel interessant vind. Dan wordt het ‘grote syndromenboek’ bovengehaald en het internet uitgepluisd. Het centrum is multidisciplinair wat er ook voor zorgt dat de kinderen op verschillende vlakken (psychologie, educatie, gezondheid, …) verder geholpen worden.

Ik had het wel vaak moeilijk als ik vergeleek met wat ze in België voor deze kinderen zouden doen: Operaties, orthesen, rolstoelen, korsetten, … In Wasi doen ze wat ze
kunnen. Oude rolstoelen en prothesen worden hier aan de kinderen aangepast en uitgeleend voor gebruik. Maar operaties zijn hier vaak te duur en ook moet de reis naar Lima hiervoor worden gemaakt. Vaak spookt het toch door mijn hoofd hoe sommige complicaties vermeden hadden kunnen worden.

Op 16 maart mocht ik mee op huisbezoeken naar San Miguel en dat heeft mijn ogen nog meer geopend. Hier zag ik pas echt de armoede van de patiënten. Veel gezinnen wonen ook heel afgelegen en dan is het wel logisch dat sommige ouders zo onwetend zijn over geneeskunde en gezondheid. Patiënten komen soms dan ook een heel eind (over onverharde wegen) om toch dat ene uur therapie te krijgen.

Ik heb hier heel veel bijgeleerd, zowel op professioneel vlak als op sociaal vlak. Een revalidatiecentrum als Wasi Esperanza is hier geen luxe, maar een noodzakelijkheid. Al is het al alleen om de kinderen in contact te brengen met een dokter of ouders meer bij te leren tijdens de workshops die op vrijdagmiddag plaatsvinden. Ik heb er heel hard van genoten om met de kinderen en collega’s hier te werken en ga het heel hard missen, maar wie weet kom ik nog weleens terug.”

 

Jackie vertelt over opleiding

Jackie, onze Peruaanse kinesistherapeute, trok in april voor een opleiding naar Arequipa en brengt er graag verslag over uit: 

“Hallo, ik ben Jackeline, kinesitherapeute in Wasi Esperanza - Ayacucho. Ik wil jullie graag iets vertellen over mijn reis naar Arequipa voor de cursus "NDT (neurodevelopmental treatment) behandelstrategieën en sensorische integratie voor kinderen, georganiseerd door het Medical  Ministry  International  (MMI). Dit is een NGO die revalidatietherapieën aanbiedt aan kinderen in Ayacucho en ons bijstaat met orthopedische materialen en diagnosestellingen 1x/jaar. De cursus werd gegeven door een ergotherapeute uit Amerika, gespecialiseerd in NDT en met 30 jaar ervaring. Het was een 4-daagse opleiding waaraan 45 therapeuten deelnamen: kinesitherapeuten, logopedisten en ergotherapeuten vanuit gans Peru. Ik vond het zeer fijn om te kunnen gaan, ik leerde veel bij, wat me zeker zal helpen bij mijn dagelijkse therapieën in Wasi Esperanza en ik kijk ernaar uit om al deze kennis te kunnen delen met mijn collega's!”

 

4 jaar Wasi Esparanza

¡Feliz cumpleaños! Wasi Esperanza, ons project in Ayacucho, viert vandaag zijn vierde verjaardag. Dankjewel aan al onze sympathisanten voor de onaflaatbare én onschatbare inzet...