Peru krijgt hoog bezoek uit België

Onze voorzitter Stefan Hertling vertelt... “Afgelopen zomer ben ik samen met mijn gezin afgereisd naar Peru. Hoewel het onze zomervakantie was, konden we natuurlijk Wasi Esperanza in Ayacucho niet links laten liggen. We hebben een vijftal dagen doorgebracht in Ayacucho alvorens we onze rondreis in het prachtige land aanvatten. Tijdens die dagen heb ik heel wat vergaderingen gehad, maar ook ontspannende activiteiten met het personeel van het centrum. Het zou me te ver brengen om van dit alles verslag te doen, maar er zijn twee ervaringen die ik graag met jullie wil delen.

We streven ernaar dat de ouders van patiënten zich verenigen in een oudervereniging om op die manier niet alleen een stem te hebben binnen Wasi Esperanza, maar ook daarbuiten naar bijvoorbeeld het stadsbestuur toe. De ouders zijn zeer dankbaar voor wat het centrum al voor hen heeft betekend. In een gesprek met een van die ouders was er een getuigenis die me zeer heeft geraakt en ontroerd. Een moeder vertelde me dat ze na de geboorte van haar dochter helemaal geïsoleerd geraakte. Familie, vrienden, buren en kennissen lieten haar allemaal links liggen omdat ze geloven dat het krijgen van een kind met handicap een straf is of dat de handicap overdraagbaar zou zijn… Zeer schrijnend! Maar het lichtpunt voor de mama en haar dochter was dat ze via Wasi Esperanza opnieuw “familie” heeft: het personeel, de andere kinderen, de ouders, onze vrijwilligers vormen samen een nieuwe thuis!

Wasi Esperanza zit geregeld samen met verschillende afgevaardigden van allerlei instanties die ook te maken hebben met de problematiek van personen met een handicap: instituten uit de gezondheidszorg, het bestuur op niveau van stad en provincie en allerlei belangenorganisaties. De bedoeling is te bekijken hoe ze elkaar samen kunnen versterken in het voordeel van personen met een handicap. Het deed me deugd om te zien dat die afgevaardigden er samen iets van willen maken in een context die verre van ideaal is. Zij loofden allemaal het goede werk dat door het centrum wordt verricht. Op het einde van de vergadering vroeg ik hun hoe zij de positie van personen met een handicap op vlak van gezondheid en in de maatschappij zien evolueren en hoe de evolutie verloopt van de middelen die er nodig zijn om hen te helpen. Iedereen zag over de hele lijn verbetering en verwachtte ook dat die trend zich zal doorzetten, zij het stapje voor stapje. Het optimisme (vanuit de realiteit gesteund) deed me deugd.

Ons bezoek daar heeft voor veel energie gezorgd om me te blijven inzetten. En op de vraag “Papa, waarom moet je alweer voor Tumbador vergaderen?” hoef ik niet meer te antwoorden :-).”

Peru: nieuwe kinesiste Laura stelt zich voor

Wist je dat... Tumbador vorige maand een nieuwe kinesitherapeute naar Peru zond?

Laura Van Vaeck (24) is afkomstig uit Kessel-Lo (Leuven).

Ze stelt zichzelf voor: "Ik ben Laura Van Vaeck, 24 jaar en in juni 2015 afgestudeerd als kinesitherapeute met specialisatie pediatrie. Ik heb sindsdien gewerkt in een instelling voor personen met een meervoudige beperking, een school voor buitengewoon onderwijs en een zelfstandige praktijk. In tussentijd heb ik ook het diploma hippotherapeut (kinesitherapie met behulp van het paard) aan de Artevelde Hogeschool behaald. Het zou dan ook heel fijn zijn om in Ayacucho de mogelijkheden te vinden om hippotherapie toe te passen voor de kinderen hier. Ik sta te springen om de kennis die ik tot nu toe heb opgedaan te kunnen delen in Wasi Esperanza en hoop dat ik dit jaar een meerwaarde zal zijn in het team!
Ik wil ook graag Tumbador en Wasi Esperanza bedanken voor deze unieke kans om deel uit te maken van het team!"

Je kan Laura volgen via https://lauragoesperu.wordpress.com

Guatemala: patiënt Enelfredo stelt zich voor

Hallo, mijn naam is Enelfredo Emanuel Pérez López.

Ik ben opgegroeid in de wijk ‘el Milagro’ (Spaans voor het mirakel) in San Rafael Pie De La Cuesta, Republica De Guatemala.

Op maandag 15 november 2010 was ik samen met mijn vader aan het werk toen ik  geëlektrocuteerd werd en vanop een hoogte van 7 meter naar beneden viel.  Na 27 dagen in coma te hebben gelegen en nog enkele weken in het ziekenhuis, kwam ik begin 2011 weer terug naar huis. De verschillende breuken die ik had opgelopen waren genezen, maar ik zou voor altijd vanaf mijn middel verlamd blijven.

Enige tijd later hoorden mijn ouders van de Asociación Gissell. Aangezien ik nog te zwak was om naar het revalidatiecentrum te komen, kreeg ik dagelijks bezoek van een kinesist, Mira, toen als vrijwilligster vanuit vzw Tumbador werkzaam in de Asociación Gissell.  Nadat ik thuis genoeg was aangesterkt trok ik meerdere keren per week naar het revalidatiecentrum.

De waarheid is dat deze therapie mij heel veel heeft geholpen om terug zelfstandig te worden. Ongeveer een jaar nadat ik uit het ziekenhuis ontslagen was, ging ik voor het eerst weer naar school. Momenteel zit ik in de vijfde graad Industrial Bachelor and Expert in Computer Science.

Mijn droom is om aan de universiteit Systems Engineer en Telecommunicatie te gaan studeren.

In mijn vrije tijd speel ik ‘gürista’ in een bandje en ben ik voorzitter en coördinator van een groep Christelijke jongeren.

Ik wil graag iedereen bedanken: mijn familie, de dokters in het ziekenhuis, de mensen van ‘la asociación Gissell’, de mensen in België van vzw Tumbador, God en de Maagd Maria, … omdat ze mij een kans gegeven hebben om te leven.  Ook al kan ik mijn benen niet bewegen, ik ben niet aan mijn lot overgelaten. Het feit dat ik in een rolstoel zit betekent niet het einde van de wereld of dat ik minder ben dan alle anderen.

Dus vandaag zeg ik tegen iedereen: kinderen, jongeren en volwassenen “geef niet op”. Hoe hoog het obstakel ook is, hoe hard de beproeving ook mag zijn, er is altijd hoop en kracht om vooruit te gaan.

Saludos,

Enelfredo

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Op bezoek bij dochter/kiné Sofie in Ayacucho

De ouders Chris en Eric vertellen... “Op 21 september vertrok onze dochter Sofie, na haar studies kinesitherapie, naar Peru om als vrijwilliger te gaan werken in het revalidatiecentrum Wasi Esperanza. Na 5 maanden vonden wij het een gepast moment om haar en het centrum te bezoeken. Wij hebben het rondreizen een beetje beperkt en zijn 9 dagen in Ayacucho gebleven om het leven daar en in het revalidatiecentrum van dichterbij mee te maken.

Wij zijn superblij dat we dit gedaan hebben. In de eerste plaats natuurlijk om Sofie terug te zien, maar ook om  de cultuur en de levenswijze van een ander continent mee te maken. Het heeft onze kijk op de wereld toch weer een beetje verbreed. Wij hebben Peru leren kennen als een kleurrijk land met vriendelijke mensen. Het is een land in evolutie, maar nog sterk verschillend van streek tot streek. In Peru leeft 30 % van de bevolking onder de armoedegrens maar in een regio als Ayacucho kan dat oplopen tot 70%. Veel mensen werken hard om het wat beter te hebben. Zo hadden we een gesprek met een dame die een standje met fruit heeft op de markt. Zij vertelde ons dat ze elke ochtend om 6 uur  begint en tot ‘s avonds 20 uur werkt en dit alle dagen van de week. Beroepen die bij ons al lang verdwenen zijn, vind je daar nog steeds terug. Schoenpoetsers die ganse dagen op de Plaza de Armas werken of de ontvangers die half uit de bus hangen en de mensen helpen opstappen. Het is in België moeilijk voor te stellen maar bij een bakker, apotheek of restaurant kan je nog gerust terecht om 22 uur.

Wij zijn zelf werkzaam in de medische sector en waren dan ook blij dat we de werking daar konden leren kennen. Wasi Esperanza zorgt in de eerste plaats voor revalidatie van kinderen met een handicap, maar het betekent zoveel meer voor de kinderen en hun ouders die daar therapie komen volgen. Er wordt multidisciplinair gewerkt om de mensen te helpen hun weg in de gezondheidszorg te vinden en kinderen meer kansen te geven op een betere kwaliteit van leven. Wat ze in Wasi Esperanza met beperkte middelen en mogelijkheden presteren en bereiken is zeer knap.

Sofie werkt samen met twee Peruaanse kinesisten. Er wordt enthousiast gewerkt op een wetenschappelijke basis met oog voor de noden en de mogelijkheden van het kind en zijn omgeving. Er is ook veel aandacht voor de sociale noden van het kind en zijn familie. Dit gebeurt altijd met veel respect en begrip voor de plaatselijke gewoonten en gebruiken. Wij hebben daar zelf kunnen zien dat  een organisatie als Wasi Esperanza noodzakelijk is voor de regio. Het zorgt voor mensen die anders in de kou zouden blijven staan. En dat maakt het werk van Tumbador zo belangrijk want Wasi zou niet kunnen bestaan zonder de hulp van Tumbador. De fondsen die door Tumbador bijeengebracht worden, komen rechtstreeks ten goede van Wasi Esperanza. Het zorgt ook voor tewerkstelling van de plaatselijke bevolking in het revalidatiecentrum; er werken meer dan 15 personen. Natuurlijk is niet alles altijd perfect en ideaal, maar er wordt steeds getracht om oplossingen te vinden die voor iedereen aanvaardbaar zijn. Wasi is een groeiende organisatie die elke keer weer bijleert van de moeilijkheden die ze tegenkomen.

Wij zijn in elk geval vol bewondering voor wat daar gebeurt. Wij vinden het een voorbeeld van goede ontwikkelingssamenwerking.  Rechtstreeks contact met de bron, kleinschalig en met veel inbreng en tewerkstelling van de plaatselijke bevolking met het ultieme doel om het zelfstandig te laten draaien. Het is voor ons een ervaring geweest die onbetaalbaar is en ons levenslang zal bijblijven.

Je ziet, nooit te oud om van je kinderen te leren. Bedankt Sofie!”