Over de jaren heen vertrokken heel wat jonge therapeuten naar Peru en Guatemala om mee te werken in onze projecten. Hun inzet maakt altijd een groot verschil voor kinderen, families en lokale teams. Maar zo’n ervaring laat natuurlijk ook bij hén sporen na. We zochten enkelen oud-vrijwilligers opnieuw op en vroegen hoe het nu met hen gaat. Voor deze Telegram gingen we in gesprek met Mira Maas.
Mira Maas werkte in 2010 als vrijwillig kinesiste in San Rafael. We vroegen haar even terug te blikken en te vertellen welke impact zo’n ervaring heeft.
“Vijftien jaar geleden stapte ik in een avontuur waarvan ik de impact toen nog niet kon vermoeden. Met een pas behaalde master in de kinesitherapie trok ik voor een jaar naar Guatemala, om als vrijwilliger mee te werken met vzw Tumbador. Het verlangen om mijn vleugels uit te slaan, een nieuwe cultuur te ontdekken en mijn vakgebied verder te verkennen, bracht me naar San Rafael Pie de la Cuesta, waar ik mocht bijdragen in een lokaal revalidatiecentrum.
Wat begon als een professioneel leerjaar, groeide uit tot een ervaring die mijn leven blijvend heeft gekleurd. Ik ontdekte hoe creatief je wordt wanneer middelen beperkt zijn, en hoe een andere kijk op zorg en onderwijs niet beter of slechter hoeft te zijn – gewoon anders. Ik leerde een nieuwe taal, paste me aan aan een andere manier van leven, en merkte hoe bevrijdend het is om meer in het moment te leven in plaats van altijd vooruit te plannen.
De beelden die ik daar zag, draag ik nog steeds met me mee. Zoals de moeder die elke ochtend haar kind met cerebrale parese op de rug naar het centrum bracht, na al urenlang tortilla’s te hebben verkocht. Geen rolstoel, geen buggy – de heuvels en onverharde wegen lieten dat niet toe. Haar kracht, haar liefde en haar vastberadenheid zijn beelden die je nooit meer loslaten. Ook de gesprekken met therapeuten en moeders van kinderen met een beperking raakten me diep en lieten me voelen hoe verbonden je kan zijn, ook ver van huis.
Hoewel het contact met San Rafael na al die jaren wat vervaagd is, blijft de wens om ooit terug te keren brandend aanwezig. Met enkele ex-vrijwilligers deel ik nog steeds mooie vriendschappen en herinneringen.
Zou ik dit avontuur aanraden aan studenten van nu? Zonder twijfel. Het is niet alleen een kans om iets wezenlijks bij te dragen, maar ook om jezelf te verrijken. Voor mij was het een “once-in-a-lifetime”-ervaring. Een jaar dat je meeneemt in je hart, voor altijd.
Als je ooit de kans krijgt om je hart en handen in te zetten, grijp ze dan met beide handen. Je zult ontdekken dat wat je geeft, in veelvoud naar je terugkomt.