Op 3 juli 2020 kregen we een mail van Rafaël, de coördinator van ons project in San Rafael (Guatemala). Enkele elementen hieruit:

Het Belang van Limburg publiceert: "De Looise Lise Vanduffel zit momenteel in quarantaine na haar thuiskomst uit Guatemala."

Lise Van Duffel die momenteel in Asociasión Gissell in Guatemala verblijft, geeft een rondleiding in het centrum.

Lise vertelt:

Ondertussen ben ik hier al twee maanden en de tijd vliegt voorbij. De mensen zijn hier ongelooflijk vriendelijk en proberen alles om mij thuis te doen voelen maar dat is geen enkel probleem want ik voelde me hier al direct thuis.

Op 3 juni jongstleden werd Guatemala getroffen door de ergste vulkaanuitbarsting sinds 1929. Hoewel dat niet tot onze kerntaak behoort, vinden wij dat we niet blind kunnen blijven voor de situatie in Guatemala. Ons plaatselijk project, Asociación Gissell, heeft een inzamelactie van goederen op poten gezet. Omdat goederen opsturen te veel tijd vergt, heeft Tumbador besloten een financiële bijdrage te leveren. We hebben zojuist 2.000 euro gestort op de rekening van Asociación Gissell dat zal zorgen dat dit geld goed terecht komt. Wil je zélf nog een steentje bijdragen? We hebben een inzamelactie gelanceerd op Dono.be. Je kan ook storten op de rekening van Tumbador met vermelding "vulkaan". Al deze bijdragen worden integraal doorgestort naar Asociación Gissell om de lokale noden te verlichten. Zoals steeds zijn giften vanaf 40 euro fiscaal aftrekbaar.

Hallo, mijn naam is Enelfredo Emanuel Pérez López.

Ik ben opgegroeid in de wijk ‘el Milagro’ (Spaans voor het mirakel) in San Rafael Pie De La Cuesta, Republica De Guatemala.

Op maandag 15 november 2010 was ik samen met mijn vader aan het werk toen ik  geëlektrocuteerd werd en vanop een hoogte van 7 meter naar beneden viel.  Na 27 dagen in coma te hebben gelegen en nog enkele weken in het ziekenhuis, kwam ik begin 2011 weer terug naar huis. De verschillende breuken die ik had opgelopen waren genezen, maar ik zou voor altijd vanaf mijn middel verlamd blijven.

Asociación Gisell, het Guatemalteekse project dat door Tumbador wordt ondersteund, maakte onlangs een video. Per keer dat de video wordt bekeken op Facebook, krijgen ze 10 cent gestort. Dus zeker eens klikken op https://www.facebook.com/tumbador.vzw/posts/1207118059415427. En delen met je vrienden... 

Na drie maanden samen werken in het hetzelfde lokaal is het tijd om mijn Guatemalteekse collega Diego aan jullie voor te stellen.

Hola Diego, kan je je even voorstellen?

Ik ben Brineidy Ciromy De León, een meisje van 12 jaar. Ik heb een zware mentale beperking en quadriplegie. Ik leef in mijn eigen wereldje, ik trek mij niet zoveel aan van wat er rondom mij gebeurt. Regelmatig heb ik een binnenpretje dan krijg je mijn geniepige glimlach te zien. Ik heb 5 broers en zussen en we wonen samen in een klein huisje buiten San Rafael. Om in Gissel te raken zijn we een uurtje onderweg met de bus. Mama verkoopt melk in het dorp en dan ga ik altijd mee op haar rug in de draagdoek. Ik ben best al groot maar mama blijft het toch goed volhouden. Als mama mij niet draagt dan lig ik neer op de grond en kruip ik in een bolletje. Nu willen ze in de ergo dat ik zit of ontspannen lig, dat vind ik toch maar raar hoor. Als ze mij op het wiebelbed leggen dan laat ik mijn mooiste glimlach zien in de hoop dat ze nog harder schudden.

Vrijwiligster Anouk vertelt ons graag over haar tijd in Guatemala... Dit keer vierde ze carnaval mee...

“Ik ben hier nog maar een paar dagen en het is al duidelijk dat de Guatemalteken van feesten houden. Vrijdag is het al een gezellige drukte in het centrum als ik aankom. Leerkrachten lopen enthousiast heen en weer, vandaag is carnaval! Niet verkleed zijn is geen optie, voor mij wordt er snel ergens een bijenpak opgevist. Er komt zelfs een schminker langs zodat iedereen er beeldig uitziet! Een plan is er niet tot er plots wordt beslist dat ze toch een optocht gaan doen. Voor ik het weet is iedereen in een truck gezet, inclusief looprekjes en rolstoelen en zijn we op weg naar het dorp. Daar paraderen de kinderen fier door de straten en hebben we veel bekijks. Er is zelfs last minute een busje met luidspreker opgetrommeld, muziek kan niet ontbreken bij dit gebeuren!

Bij terugkomst wordt iedereen bekogeld met eitjes met confetti en wordt er uiteraard iets lekkers gegeten. Ook met Día de Amistad oftewel Valentijn wordt er gefeest. We gaan met alle kinderen naar de scholen en de markt om lekstokken en knuffels uit te delen. Het centrum laat geen kans liggen om zijn gezicht te laten zien en de dorpelingen vinden het fantastisch.”