Om een idee te krijgen waar ze dag in dag uit mee bezig zijn in het centrum Gissell, is het interessant om eens te luisteren naar een aantal levensverhalen van ‘nuestros niños’. De levensomstandigheden van deze kinderen zijn in veel gevallen sterk verbeterd sinds ze naar het centrum komen. Toch kan de dagelijkse inzet van het personeel niet altijd baten. De samenwerking met de ouders blijft vaak moeilijk.
MARIELA
Mariela is een meisje van 7 jaar met het syndroom van Down. Ze volgt logopedie in Gissel omwille van spraakproblemen. Het is nog niet helemaal duidelijk of ze eigenlijk wel Spaans verstaat. Mogelijk kan ze zich wel uitdrukken in haar moedertaal, Mam. Dit is een van de Mayatalen die nog door de Indígenas gesproken wordt. Ze vermoeden dat haar moeder ook geen Spaans spreekt. Er zijn dus wel wat communicatieproblemen met de familie. Maar ondertussen leert Mariela heel wat woordjes bij, al is ze spijtig genoeg wel regelmatig afwezig door ziekte. Dit is hoogstwaarschijnlijk te wijten aan de slechte hygiënische omstandigheden waarin ze leeft. Haar huis is niet meer dan een aantal golfplaten tegen elkaar en heeft geen verharde vloer. In 2013 was er een studente sociaal werk die zich over haar ontfermde en zo ook de familie ondersteunde. Het probleem is dat dit project niet bleef duren. Toen de studente afstudeerde stopte ook de ondersteuning, waardoor Mariela en haar gezin zeer snel hervielen in hun oude leefgewoontes.
SCHOOL MET BIJZONDER ONDERWIJS:
Na de zomervakantie, die eind januari eindigde, opende het schooltje mét revalidatiecentrum van Asociación Gissell opnieuw de deuren. Zoals altijd na de vakantie duurt het wat voordat iedereen komt opdagen, maar nu zitten er in het schooltje zo’n 50 patiënten, kinderen, jongeren en volwassen. Zij kunnen niet terecht in een normale school owv mentale en/of fysieke beperkingen maar dus wel in het centrum. In het schooltje wordt ook revalidatie aangeboden, momenteel aan 37 personen. De personen met een handicap zijn ingedeeld in een 5-tal klassen naargelang hun mogelijkheden.
“Het project dat blijft verbazen”, zo begint Siebrig, die niet meer voor Tumbador in Guatemala was maar het project nog wel regelmatig bezocht, haar verslagje. “Eind juli was ik voor de voorlopig laatste keer op bezoek in San Rafael pie de la Cuesta, het dorpje aan de voet van de berg met de immer vriendelijke mensen. Ik heb inmiddels weer voet in Europa gezet en heb na 2 jaar besloten voorlopig niet meer terug te gaan.
20 oktober was het moment voor de jaarlijkse radiomarathon in San Rafael. Na een drukke week van voorbereidingen was ook deze morgen iedereen weer vroeg uit de veren. De collectebussen die ieder jaar worden gebruikt waren van nieuwe foto’s voorzien en het gevulde dagprogramma kon van start gaan.